codex

با خودم میگم کاش منم مثل اینا به خدا اعتقاد داشتم به امید اون زندگی میکردم و راحت همه چیزو از رو دوشم پیاده میکردم. که انشالله فلان یا اگه خدا بخواد بهمان.

یه کورسوی امید خیالی برا خودم داشتم و میگذروندم، حیف که دنیای من انقد فانتزی نیست. حقیقت عین آب سرد میخوره تو صورتم و از خواب میپرم.